Ναρκωτικὰ – ἐπιβλήθηκαν διὰ τῆς ἀπαγόρευσης!
Τὰ ναρκωτικὰ ὡς ἡ μεγαλύτερη αἰτία τῆς ἐγκληματικότητας.

Πρόεδρος τοῦ ἐφετείου κακουργημάτων πρὸς κατηγορούμενο: «Τὸ δικαστήριο ἔχοντάς σε κρίνει ἔνοχο γιὰ τὸ ἀδίκημα ἐμπορίας ναρκωτικῶν, σὲ καταδικάζει σὲ κάθειρξη 20 ἐτῶν». 

Ὁ κατηγορούμενος δείχνει στενοχωρημένος καὶ παίρνει τὸν δρόμο γιὰ τὴν φυλακή. Αὐτὸ δείχνει, ἀλλὰ νὰ τί σκέπτεται: «Καλοί μου δικαστές, ἅγιοι ἄνθρωποι, σωτῆρες καὶ εὐεργέτες μου, σᾶς εὐχαριστῶ! Τί θὰ ἔκανα χωρὶς ἐσᾶς; Χωρὶς τὴν καταδίκη πῶς θὰ πούλαγα δηλητήριο σὲ τιμὴ 10 φορὲς πάνω ἀπὸ χρυσάφι; Ἂν οἱ πολιτικοὶ δὲν εἶχαν ἀπαγορεύσει τὰ ναρκωτικά, θὰ ἤμουν ἄνεργος, θὰ πεινοῦσα. Οὔτε οἱ τοξικομανεῖς θὰ εἶχαν λόγο νὰ μυήσουν καὶ ἄλλους ἀφελεῖς. Χάρη στὴν ποινή σας, οἱ συνεργάτες μου κρατοῦν τὶς τιμὲς πώλησης στὰ ὕψη. Ἐμεῖς οἱ ἔμποροι ναρκωτικῶν γνωρίζουμε πὼς μερικοὶ ἀπὸ ἐμᾶς πρέπει νὰ πηγαίνουν φυλακὴ γιὰ νὰ ζοῦν οἱ ὑπόλοιποι μέσα στὴν χλιδὴ καὶ τὸν πλοῦτο. Καὶ ἐσεῖς δὲν χάνετε, ἐδῶ ποὺ τὰ λέμε. Στὰ μάτια τοῦ ὄχλου φαντάζετε τιμωροὶ τοῦ κακοῦ. Εἰσαγγελεῖς καὶ ἀνακριτές, μὲ πρόφαση τὰ ναρκωτικὰ μπορεῖτε νὰ ἐλέγχετε κάθε πολίτη, νὰ ἐρευνᾶτε τὸ σπίτι καὶ τὸ σῶμα του. 'Ἅγιος καὶ παμπόνηρος ἐκεῖνος ὁ πολιτικὸς ποὺ εἶχε τὴν σατανικὴ ἰδέα νὰ ἐπιβάλλει τὰ ναρκωτικὰ διὰ τῆς ἀπαγόρευσης. Δημιούργησε θέσεις ἐργασίας γιὰ ἐμᾶς τοὺς ἐμπόρους, ἐσᾶς τοὺς δικαστὲς ἀλλὰ καὶ γιὰ τοὺς δεσμοφύλακες, ἀστυνομικούς, ἰατρούς, ψυχολόγους, κοινωνιολόγους, δημοσιογράφους, ἐκδότες. Εὖγε μας καὶ εὖγε σας!» 

Τὰ ναρκωτικά, ἀπηγορευμένα καὶ μή, χαίρουν συνεχοῦς καὶ δωρεὰν προβολῆς ἀπὸ τὴν τηλεόραση τὸν Τύπο καὶ τὸν κινηματογράφο. Οἱ «εἰδικοί» συνεδριάζουν καὶ συνομιλοῦν δημόσια μὲ τὸ τσιγάρο (=ναρκωτικό) στὸ χέρι. Στὴν τηλεόραση ἢ τὶς ταινίες ἡ οἰκοδέσποινα ρωτᾶ: «θὰ πάρετε ἕνα οὐισκάκι (=ναρκωτικό);» Στὴ χώρα μας δυὸ ὑπουργοὺς ἔστειλε τὸ κάπνισμα στὸν ἄλλο κόσμο καὶ ὁ ἕνας διετέλεσε καὶ ὑπουργὸς ὑγείας. Ἄτομα ποὺ δὲν ἐλέγχουν τὰ πάθη τοὺς ἀποφασίζουν γιὰ τὴν συμπεριφορὰ τῶν ἄλλων. Τὸ κάπνισμα διαδίδεται χάρη στὶς συνεχεῖς διαφημιστικὲς ἐκστρατεῖες τῶν ἐμπόρων καὶ στὴ συνεχῆ προβολή του σὰν κάτι ἀπολύτως φυσιολογικὸ ἀπὸ τὰ μέσα μαζικῆς ἀποβλάκωσης. Τὸ συνηθέστερο θέμα τῶν ἀστυνομικῶν ταινιῶν εἶναι τὸ κυνήγι τῶν ναρκωτικῶν: «ἀρνητικὴ διαφήμιση» δὲν ὑπάρχει. Στὸ ὑποσυνείδητο τῶν θεατῶν, ἰδιαίτερα καὶ εἰδικότερα τῶν παιδιῶν καὶ ἐφήβων, μένει μόνο ἡ ἐντύπωση πὼς «τὰ ναρκωτικὰ εἶναι πράγμα ἀξίας γιὰ νὰ σκοτώνονται ἄνθρωποι γι’ αὐτά».

Θύματα ληστειῶν δὲν εἶναι τόσο οἱ τράπεζες, οἱ χρηματαποστολὲς καὶ οἱ πλούσιοι. Ὄχι. Θύματα εἶναι κυρίως οἱ ἡλικιωμένοι, οἱ ἀνάπηροι, οἱ συνταξιοῦχοι, οἱ ἀνήμποροι, οἱ εὔκολοι στόχοι δηλαδὴ ὅπως ἐπίσης οἱ περιπτεράδες, ψιλικατζῆδες, μόνες γυναῖκες, χῆρες, παιδιά. Οἱ δράστες; Σὲ βαθμὸ ποὺ πλησιάζει τὸ 100% εἶναι τοξικομανεῖς οἱ ὁποῖοι ἀναζητοῦν λεφτὰ γιὰ νὰ ἀγοράσουν τὴν δόση τους καὶ δὲν λογαριάζουν τίποτα. Ὁ τοξικομανὴς δὲν ξέρει τί σημαίνει οἶκτος, συμπόνια, λύπη γιὰ τὸν ἄλλον.

Ὅταν, λοιπόν, τὰ θύματα κλοπῆς καὶ ληστείας διαμαρτύρονται καὶ ζητοῦν τὴν τιμωρία τῶν ἐμπόρων ναρκωτικῶν, οὔτε ποὺ καταλαβαίνουν πὼς βγάζουν τὸ μάτι τους: τὰ ναρκωτικά, ὡς ὑλικὰ εἶναι τόσο φθηνὰ ὅσο ὁ γύψος ἢ οἱ πατάτες. Ἡ ἀπαγόρευση τὰ καθιστὰ πανάκριβα. Διότι ὁ ἔμπορος ναρκωτικῶν ρισκάρει ἰσόβια κάθειρξη ἂν τὸν πιάσουν καὶ γι’ αὐτὸ τὰ πουλάει πανάκριβα. Ἀμείβεται γιὰ τὸ ρίσκο, ὄχι γιὰ τὸ ἴδιο τὸ ὑλικό. Ἔλα, ὅμως, ποὺ αὐτὰ τὰ δυὸ εἶναι ἀχώριστα… Ἂν δὲν ὑπῆρχε ἡ ἀπαγόρευση, ἡ τιμή τους θὰ ἦταν ὅσο τῶν μήλων ἢ πορτοκαλιῶν. Ἔτσι οἱ τοξικομανεῖς δὲν θὰ εἶχαν λόγο νὰ ληστέψουν, νὰ κλέψουν ἢ νὰ ἐκπορνευτοῦν ἢ νὰ μυήσουν ἄλλους στὴν χρήση γιὰ νὰ βγάζουν λεφτὰ καὶ νὰ πληρώνουν τὴν δόση τους.

Πρὶν προτείνουμε λύσεις ἂς συμφωνήσουμε πὼς ἡ ἀπαγόρευση δὲν ἐπέλυσε τὸ πρόβλημα. Ἄρα ἡ ἀπαγόρευση δὲν μπορεῖ νὰ γίνει ἀποδεκτὴ ὡς λύση. Οἱ θεωρίες πὼς «δὲν ἐφαρμόστηκε σωστὰ καὶ πλήρως» εἶναι προδήλως παράλογες: Περίτρανη ἀπόδειξη οἱ φυλακές. Ἐκεῖ, παρὰ τὸ ὅτι ἡ ἐπιτήρηση εἶναι ἀπόλυτη, τὰ ναρκωτικὰ κυκλοφοροῦν σὲ πολὺ μεγαλύτερο βαθμὸ ἀπὸ τὸν ἔξω κόσμο!

Πρὶν σκεφθοῦμε οἱ ἴδιοι λύσεις, καλὸ εἶναι νὰ ρίξουμε μία ματιὰ στὶς λύσεις ποὺ υἱοθέτησαν ἄλλες χῶρες καὶ ποὺ εἶχαν ἀποτέλεσμα. Καὶ ἐδῶ ἔχουμε ἕνα συγκλονιστικὸ παράδειγμα. Αὐτὸ τῆς Ἑλβετίας. Τὸ ἔδειξε καὶ ἡ κρατικὴ Ἑλληνικὴ τηλεόραση ἐδῶ καὶ δυὸ ἢ τρία χρόνια. (Ἐπίτηδες ἀργὰ ὥστε νὰ μὴν τὸ δεῖ ὁ πολὺς κόσμος, ἀφυπνιστεῖ καὶ ἀπὸ ὄχλος γίνει λαός.)  Τί ἔκανε, λοιπὸν ἡ Ἑλβετία; Μία χώρα-τράπεζα, μία χώρα αὐστηρή, μία χώρα ποῦ θέλει τὴν ἡσυχία της; Διατήρησε τὴν ἀπαγόρευση τῶν ναρκωτικῶν, ἀλλὰ ἀπάλειψε τὶς παρενέργειές της: Ἀποφάσισε τὴν δωρεὰν χορήγηση ναρκωτικῶν στοὺς τοξικομανεῖς μέσω τῶν νοσοκομείων. Τὸ ἀποτέλεσμα; ἕνα θαῦμα! Μειώθηκε ἡ ἐγκληματικότητα μέσα σὲ μία νύχτα κατὰ 85%! Ἔπαψαν οἱ ληστεῖες, οἱ κλοπές, οἱ διαρρήξεις, ἡ πορνεία. Βρῆκαν τὴν ἡσυχία τους οἱ γριοῦλες καὶ οἱ γέροι, οἱ συνταξιοῦχοι, οἱ ἀνάπηροι, οἱ ἀδύναμοι, οἱ χῆρες, οἱ μικροκαταστηματάρχες. Οἱ ἔμποροι ναρκωτικῶν ἔμειναν ἄνεργοι. Ἔχασαν ὅλους τους τοὺς πελάτες.

Τὴν λύση τῆς Ἑλβετίας προτείνουμε, λοιπόν, ἀνεπιφύλακτα. Βεβαίως, θὰ θεωρούσαμε καλύτερη τὴν πλήρη ἄρση τῆς ἀπαγόρευσης διότι τοῦτο θὰ εἶχε πρόσθετα πλεονεκτήματα: θὰ μᾶς γλύτωνε ἀπὸ τὸ κυνήγι μαγισσῶν. Ἀπὸ τὴν δυνατότητα τῶν ἐπίορκων καὶ διεφθαρμένων δημόσιων «λειτουργῶν» μὲ πρόφαση τὰ ναρκωτικὰ νὰ παραβιάζουν τὴν ἐλευθερία μας ὅταν ταξιδεύουμε ἢ εἰσβάλλοντας καὶ μέσα στὸ ἴδιο μας τὸ σπίτι.

Παράλληλα, προτείνουμε καὶ τὴν ἀπαγόρευση προβολῆς ταινιῶν μὲ θέμα τὰ ναρκωτικά. Ἢ τὴν προβολή τους μὲ τὴν ταυτόχρονη ὑποχρέωση νὰ συνοδεύονται ἀπὸ ἕνα σύντομο σχόλιο πρὶν καὶ μετὰ τὸ ὁποῖο θὰ πρέπει νὰ εἶναι καὶ διαφορετικὸ γιὰ νὰ διατηρεῖ τὸ ἐνδιαφέρον καὶ νὰ μὴν θεωρεῖται μονότονο.

Τέλος, προτείνουμε νὰ καταργηθοῦν ὅλοι οἱ φορεῖς «ἀπεξάρτησης» διότι στοιχίζουν δισεκατομμύρια καὶ δὲν προσφέρουν ἀπολύτως τίποτα. Σὲ κάθε περίπτωση νὰ φύγουν ἀμέσως ἀπὸ τὰ κέντρα τῶν πόλεων διότι συνιστοῦν κέντρα ἐμπορίας, πορνείας (=διάδοσης ἀφροδισίων νόσων ἀφοῦ οἱ τοξικομανεῖς πάσχουν ἀπὸ ἡπατίτιδα καὶ AIDS) καὶ νὰ πᾶνε σὲ μέρη ἀπομεμακρυσμένα ὅπου οἱ πελάτες τους θὰ μένουν οἰκότροφοι καὶ θὰ ἀπασχολοῦνται μὲ ἐργασιοθεραπεία πρὸς κάλυψη τοῦ κόστους λειτουργίας τους ἀντὶ νὰ ἐπιβαρύνουν δυσβάσταχτα τὸ κοινωνικὸ σύνολο. Στοὺς φιλάνθρωπους ἀπαντᾶμε πὼς ἂν θέλουν φιλανθρωπία, ἂς τὴν κάνουν μὲ τὰ δικά τους λεφτὰ καὶ μὲ τὰ λεφτὰ τῶν ὁμοϊδεατῶν τους, ὄχι μὲ τὰ λεφτὰ τῶν ἄλλων, ὄχι νὰ «συγχωροῦν μὲ ξένα κόλλυβα».

Δεῖτε ἐδῶ τί λέει καὶ ἕνας ψυχίατρος σχετικὰ μὲ τὸ θέμα.

 

Ἐπιστροφὴ στὴν ἀρχικὴ σελίδα τοῦ ΣΕΠΕΚ